CMX001, aby zapobiegać chorobie cytomegalowirusa w transplantacji komórek krwiotwórczej AD 10

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników nie stwierdzono uszkodzenia przewodu pokarmowego w CMX001 w dawkach do 2 mg na kilogram.11 W naszym badaniu dawka 200 mg CMX001 dwa razy na tydzień wiązała się ze zwiększoną częstością i nasileniem biegunki i innych objawów żołądkowo-jelitowych i ograniczała dawkę u osób dorosłych, które przeszły transplantację komórek hematopoetycznych. Ponieważ biegunka jest również częstym objawem ostrej GVHD, wielu pacjentów otrzymywało empirycznie glukokortykoidy, a ostra GVHD została uchwycona jako zdarzenie niepożądane w celu udokumentowania wskazania do stosowania glukokortykoidów. Chociaż odsetek pacjentów z wysokim ryzykiem ostrej GVHD (np. Z niedopasowanymi niedoborami HLA niespokrewnionych dawców) był wyższy w kohortach, które otrzymywały 100 lub 200 mg CMX001 dwa razy w tygodniu niż w kohortach, które otrzymywały niższe dawki lub placebo, analiza danych z tygodniowych ocen dla ostrej GVHD wykazało, że nadmiar ostrej GVHD był spowodowany zwiększoną częstotliwością biegunki w grupach o wyższych dawkach (Tabela 3). Read more „CMX001, aby zapobiegać chorobie cytomegalowirusa w transplantacji komórek krwiotwórczej AD 10”

CMX001, aby zapobiegać chorobie cytomegalowirusa w transplantacji komórek krwiotwórczej AD 8

W grupie, która otrzymywała 200 mg CMX001 dwa razy w tygodniu, biegunka była bardzo częsta (zgłaszana u 70% pacjentów) i często była poważna (w 33%) (Tabela 4). Biegunka i inne niepożądane zdarzenia żołądkowo-jelitowe były często zgłaszane w grupie, która otrzymywała 100 mg CMX001 dwa razy w tygodniu, ale te zdarzenia miały łagodniejszy charakter i nie prowadziły do zwiększenia odsetka odstawienia badanego leku; 16 pacjentów (32%) nie otrzymało medianę 2 dawek CMX001 (zakres od do 3) z powodu objawów żołądkowo-jelitowych, a 13 pacjentów było w stanie wznowić lek w tej samej dawce. Częstość nawrotów choroby hematologicznej i ogólna śmiertelność były podobne we wszystkich grupach dawek. Ogólna częstość występowania zgłoszonej ostrej GVHD była również zwiększona w grupach pacjentów, którzy otrzymywali 100 lub 200 mg CMX001 dwa razy w tygodniu, ale było to spowodowane zwiększoną częstością występowania ostrej GVHD żołądkowo-jelitowej bez znacznego proporcjonalnego zwiększenia częstości lub ciężkości ostrej skóry lub GVHD wątroby (Tabela 3). Read more „CMX001, aby zapobiegać chorobie cytomegalowirusa w transplantacji komórek krwiotwórczej AD 8”

Obciążenie pasożytnicze i ciężkość malarii u tanzańskich dzieci AD 2

Zbadaliśmy związek pomiędzy obciążeniem pasożytem Plasmodium falciparum a nasileniem malarii u poszczególnych dzieci w czasie oraz ryzykiem ciężkiej malarii podczas pierwszego i kolejnych zakażeń. Metody
Badana populacja
Badana populacja była częścią kohorty urodzeń podłużnych w rejonie Muheza, obszaru intensywnej transmisji malarii z entomologiczną częstością inokulacji około 400 zakaźnych ukąszeń komarów rocznie.8 Częstość występowania malarii gwałtownie spadła w tym obszarze po zamknięciu badania w 2006 roku.9 Noworodki były włączane do badania między wrześniem 2002 r. A listopadem 2005 r. Dzieci obserwowano średnio przez 2 lata i przez 4 lata. Read more „Obciążenie pasożytnicze i ciężkość malarii u tanzańskich dzieci AD 2”

Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 6

Kaplan-Meier Szacuje przeżycie bez progresji według niezależnego przeglądu. Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 8,4 miesiąca z pazopanibem (95% CI, 8,3 do 10,9) i 9,5 miesiąca z sunitynibem (95% CI, 8,3 do 11,1). Linia przerywana reprezentuje medianę (0,5), a pionowe linie reprezentują 95% przedziały ufności. Wystąpienie progresji choroby wystąpiło u 336 z 557 pacjentów (60%) w grupie pazopanibu iu 323 z 553 (58%) w grupie sunitynibu. Read more „Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 6”

Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 4

Wszystkie instrumenty były podawane w punkcie wyjściowym (z wyjątkiem CTSQ, który był istotny tylko po leczeniu), w 28 dniu cykli od do 9 i w 42 dniu kolejnych cykli. Po zmianie protokołu w celu zmniejszenia liczby wizyt studyjnych poprzez wyeliminowanie wizyty w dniu 28, oceny jakości życia związane ze zdrowiem uzyskano w 42 dniu cyklu 10 i kolejnych cyklach. Zmienne związane ze stanem zdrowia związanym ze zdrowiem zostały ocenione w poprzednim 7-dniowym okresie dla kwestionariuszy FACIT-F i FKSI-19 oraz w ciągu poprzednich 4-tygodniowych okresów dla SQLQ i CTSQ. Podstawowymi punktami końcowymi w odniesieniu do jakości życia związanej ze zdrowiem były zmęczenie (mierzone za pomocą FACIT-F) i podskala efektów ubocznych leczenia FKSI-19 (trzy podsumowane pozycje dotyczące biegunki, nudności i ogólnych działań niepożądanych). Read more „Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 4”

Obciążenie pasożytnicze i ciężkość malarii u tanzańskich dzieci AD 8

Ocena poziomów PfHRP-2 miała podobne wyniki (34 dzieci, średni geometryczny poziom, 496 ng na mililitr [95% CI, 245 do 1006] przed vs. 717 ng na mililitr [95% CI, 348 do 1477] po ciężkiej malarii; P = 0,30). Podobne wyniki uzyskano również przy użyciu okna 3-miesięcznego zamiast 9-miesięcznego. Dyskusja
Większość dzieci w naszym badaniu cierpiała na poważną malarię po jednej lub kilku wcześniejszych zakażeniach, a nie podczas ich pierwszej infekcji, a większość takich dzieci miała znacznie wyższe gęstości pasożytów (sześć razy wyższe) z jedynie łagodnymi objawami w poprzednich lub późniejszych zakażeniach. Read more „Obciążenie pasożytnicze i ciężkość malarii u tanzańskich dzieci AD 8”

Gruźlica, lekooporność i historia współczesnej medycyny ad

Gdy którykolwiek z tych środków był podawany ze streptomycyną, szybkość utwardzania wzrosła, a nabyta oporność na antybiotyk spadła13. W 1951, hydrazyd kwasu izonikotynowego (izoniazyd) testowano w Sea View Hospital w Nowym Jorku; radykalnie poprawiło to wyniki kliniczne i wkrótce zostało wprowadzone do szerszego zastosowania.14 Po izoniazydzie nastąpił rozwój pirazynamidu (1952), cykloseryny (1952), etionamidu (1956), rifampiny (1957) i ethambutolu (1962). Dzięki wysokiej skuteczności i łatwości podawania, ryfampina zrewolucjonizowała leczenie gruźlicy.15-17 Jednak pojawienie się każdego nowego leku doprowadziło do selekcji mutacji powodujących oporność na nią. Oporność na ryfampinę obserwowano wkrótce po pierwszym podaniu.18 Dane laboratoryjne z badań wykazały szybki początek oporności na izoniazyd u pacjentów otrzymujących monoterapię i zahamowanie oporności, gdy izoniazyd podawano w skojarzeniu ze streptomycyną lub kwasem paraaminosalicylowym.19 Te obserwacje doprowadziły do stosowania schematów leczenia wielolekowego – strategii powszechnie stosowanej obecnie w leczeniu różnych chorób zakaźnych i nowotworów. Ostatecznie, dzięki serii badań klinicznych wielokryterialnych prowadzonych przez British Medical Research Council, zalecono stosowanie cztero-leku do stosowania u pacjentów z nowo rozpoznaną gruźlicą. Read more „Gruźlica, lekooporność i historia współczesnej medycyny ad”

Oba końce smyczy – ludzkie linki do dobrych psów ze złymi genami ad 6

W tym przypadku cecha jest spowodowana przez wyrażenie retrofenu fgf4. Retrofen koduje czynnik wzrostu fibroblastów 4, w którym obecne są wszystkie egzony fgf4, ale brakuje intronów i sygnałów regulatorowych (rys. 5). Splicowana kopia genu znajduje się w dużej odległości od genu źródłowego. Chociaż taki układ jest powszechny u owadów, był to pierwszy raport wyrażonego retrogenu, który zmienia cechę ssaka.53 Badania ekspresji wykazały, że retrogena fgf4 była wyrażana w długich kościach 4-tygodniowych szczeniąt, co sugeruje, że błędne wyrażenie nieprawidłowe poziomy RNA lub błędna lokalizacja produktu retrogenu spowodowały przedwczesne zamknięcie płytek wzrostu w kościach długich ras nośnych. Read more „Oba końce smyczy – ludzkie linki do dobrych psów ze złymi genami ad 6”

Projektowanie jutra Vaccines ad 6

Oddzielne badania fazy 2 są następnie wykonywane na ludziach w celu uzyskania tego samego poziomu odporności, a zmostkowany korelator immunologiczny jest stosowany jako kryterium dla uzyskania licencji. Chociaż niepewność dotyczyłaby skuteczności szczepionki w warunkach polowych, to podejście pozwala na opracowanie szczepionek, które wykazują wysokie prawdopodobieństwo ochrony, ale w przeciwnym razie nie zostałyby opracowane. Kolejną przeszkodą była niemożność zidentyfikowania obiecujących kandydatów na szczepionki na wczesnym etapie rozwoju. Ostateczne testy skuteczności wymagają lat, a zdolność do skutecznych szczepionek stanowi klucz do sukcesu dla różnych szczepionek, co jest problemem widocznym w opracowywaniu szczepionek przeciwko zakażeniu HIV, gruźlicy i malarii. Potencjalnym rozwiązaniem jest zastosowanie innowacyjnych testów, takich jak adaptacyjne projekty badań klinicznych. Read more „Projektowanie jutra Vaccines ad 6”

Projektowanie jutra Vaccines ad 5

Wektory ekspresji DNA, wirusy defektywne pod względem replikacji lub kombinacje prim-boost tych dwóch komórek31-35 okazały się skuteczne w wywoływaniu przeciwciał neutralizujących w szerokim zakresie, szczególnie w przypadku wirusów grypy.36,37 Schematy szczepionek Prime-boost, które wykorzystują DNA i wektory wirusowe33, zwiększyły zarówno odporność humoralną, jak i odpowiedzi komórek T pamięci CD8. Na przykład, badanie reżimu szczepionki składającego się z wektora wirusa pierwotnego i zwiększenia dawki wirusa (znane jako badanie RV144) dostarczył dowody, że szczepionka zapobiegła zakażeniu HIV-1 wśród osób w Tajlandii.39. Wywoływanie odpowiedzi immunologicznych na portalach zakażenia (np. na powierzchniach nabłonka dróg oddechowych i jelit dla patogenów, takich jak, odpowiednio, wirus grypy i rotawirus) może wytwarzać bardziej skuteczną odporność śluzówkową . Podobnie, zanikanie odpowiedzi na szczepionki wymaga okresowego zwiększenia w określonych momentach, co wymaga bardziej zintegrowanego zarządzania szczepionkami w każdym wieku. Read more „Projektowanie jutra Vaccines ad 5”