Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 7

Całkowite przeżycie było podobne w obu grupach (współczynnik ryzyka zgonu z pazopanibem w stosunku do sunitynibu, 0,91, 95% CI, 0,76 do 1,08, P = 0,28 w wyniku stratyfikacji logarytmicznej) (rysunek S4 w Dodatku uzupełniającym). Bezpieczeństwo
Mediana czasu leczenia była podobna w obu grupach: 8,0 miesięcy (zakres od 0 do 40) w grupie pazopanibu i 7,6 miesiąca (zakres od 0 do 38) w grupie sunitynibu. Podobny odsetek pacjentów z grupy pazopanibu i sunitynibu miał przerwę w dawkowaniu trwającą 7 dni lub dłużej (odpowiednio 44% i 49%) lub zmniejszenie dawki (odpowiednio 44% i 51%). Odsetek pacjentów, którzy przerwali stosowanie badanego leku z powodu działań niepożądanych, wyniósł 24% w grupie pazopanibu i 20% w grupie sunitynibu (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym); wyższa częstość przerwania leczenia pazopanibu w porównaniu z sunitynibem wynikała przede wszystkim z nieprawidłowości w testach czynności wątroby (6% w porównaniu z 1%). Read more „Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 7”

Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 6

Kaplan-Meier Szacuje przeżycie bez progresji według niezależnego przeglądu. Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 8,4 miesiąca z pazopanibem (95% CI, 8,3 do 10,9) i 9,5 miesiąca z sunitynibem (95% CI, 8,3 do 11,1). Linia przerywana reprezentuje medianę (0,5), a pionowe linie reprezentują 95% przedziały ufności. Wystąpienie progresji choroby wystąpiło u 336 z 557 pacjentów (60%) w grupie pazopanibu iu 323 z 553 (58%) w grupie sunitynibu. Read more „Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 6”

Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 5

Przeżycie wolne od progresji okazało się nie mniejsze, jeśli górna granica 95% przedziału ufności dla współczynnika ryzyka, oszacowana przy użyciu modelu proporcjonalnych hazardów Coxa skorygowanego o współczynniki stratyfikacji, była mniejsza niż 1,25 (margines niezależności). Skuteczność pierwotnej analizy została przetestowana przy użyciu wcześniej określonych analiz czułości, w tym analizy danych dla populacji z podziałem na protokoły, analizy Cox bez stratyfikacji dla zmiennych towarzyszących oraz analizy opartej na przeglądzie badacza. Celem tych analiz wrażliwości była zgodność oszacowań współczynnika hazardu z analizą pierwotną. Analizę Cox zastosowano do analizy przeżycia wolnego od progresji w podgrupach pacjentów zdefiniowanych zgodnie z charakterystyką wyjściową. Read more „Pazopanib kontra sunitynib w przerzutowym raku nerkowokomórkowym AD 5”

Obciążenie pasożytnicze i ciężkość malarii u tanzańskich dzieci AD 7

Czynniki, które wpływają na ryzyko ciężkiej malarii i gęstości pasożytów podczas infekcji. W analizach regresji Coxa dotyczących czasu do pierwszego epizodu ciężkiej malarii, malarię łożyska i parytet matczyny połączono jako jedną zmienną, ponieważ czynniki te wpływają na częstość występowania infekcji. [23] Korzystanie z łóżeczka netto (P <0,001) i pobyt w Muheza lub Mkanyageni (odpowiednio P <0,001 i P = 0,02) zmniejszyły ryzyko wystąpienia ciężkiej malarii, podczas gdy sezon o wysokiej transmisji (P = 0,05) i malaria łożyska w czasie drugiej lub następnej porodu (P = 0,04) zwiększyły ryzyko. W modelu wieloczynnikowym Coxa (tabela 2), zastosowanie w łóżeczkach i pobyt w Muheza lub Mkanyageni zmniejszyło ryzyko wystąpienia ciężkiej malarii odpowiednio o 52%, 61% i 53% (P = 0,001, P <0,001, a P = 0,02)); cecha sierpowatości zmniejszyła ryzyko o 41% (P = 0,11), co było wynikiem podobnym do wyników wcześniejszych badań.24 Sezon wysokiego przesilenia zwiększał ryzyko ciężkiej malarii (P = 0,05). Read more „Obciążenie pasożytnicze i ciężkość malarii u tanzańskich dzieci AD 7”