Porównanie pięciu terapii podtrzymujących w przypadku zapalenia przełyku Reflux czesc 4

Podczas oceny czynników ryzyka (płeć, wiek, spożycie alkoholu i kawy, palenie tytoniu, stopień zapalenia przełyku i leczenie) tylko stopień zapalenia przełyku przed wygojeniem (P <0,001) i leczenie podtrzymujące (P <0,001) niezależnie wpłynął na prawdopodobieństwo nawrotu. Nie stwierdzono istotnej interakcji między tymi dwiema zmiennymi. Objawy
Rysunek 2. Rysunek 2. Wyniki zgagi, bólu i niedomykalności na linii podstawowej i 12 miesięcy. Średni wynik (zgodnie z definicją w sekcji Metody) jest pokazany dla każdego objawu w każdej z grup leczenia. Wynik dla każdego objawu został obliczony przez pomnożenie stopnia nasilenia (0 do 3) przez ocenę częstotliwości (od 0 do 3); w związku z tym możliwy zakres każdego wyniku wynosił od 0 do 9. Liczba pacjentów ocenianych po 12 miesiącach wynosiła 31 w grupie otrzymującej cisapride, 30 w grupie z ranitydyną, 33 w grupie z omeprazolem, 31 w grupie z ranitydyną plus cisapryd, i 34 w grupie z omeprazolem plus cisapryd.
Porównano ocenę objawów, stopień nasilenia i częstość występowania objawów przed i po badaniu. W celu dalszego złagodzenia zgagi, sam omeprazol lub omeprazol plus cyzapryd dają lepsze wyniki niż sam cyzapryd lub sama ranitydyna (P <0,001) (Figura 2). Ranitydyna z cyzaprydem była lepsza niż sama ranitydyna (P <0,001).
Pacjenci leczeni omeprazolem samym lub w skojarzeniu z cyzaprydem odczuwali mniejszy ból po zakończeniu leczenia niż pacjenci leczeni samym cisaprydem lub samą ranitydyną (P <0,001). Ranitydyna z cyzaprydem była skuteczniejsza niż sama ranitydyna (P <0,001) (ryc. 2). Po 12 miesiącach w grupie leczonej omeprazolem i omeprazolem z dodatkiem cizaprydu zmniejszona była niedomykalność w porównaniu z grupami cyzaprydowymi i ranitydynowymi (p <0,001 dla obu porównań).
Objawy ogólne
Nawrót objawów po 12 miesiącach w pięciu leczonych grupach przedstawiono w Tabeli 2. Średnie (. SD) ogólne oceny objawów dla grupy cisapride na początku i na końcu leczenia wynosiły odpowiednio 3,5 . 1,7 i 7,6 . 6,5. W przypadku grupy ranitydyny porównywalne wartości wynosiły 3,5 . 1,7 i 8,4 . 6,8, natomiast dla grupy omeprazolowej 3,5 . 1,7 i 3,3 . 1,9. W przypadku pacjentów leczonych ranitydyną z cisaprydem i leczonych omeprazolem i cyzaprydem średnie wyniki wynosiły odpowiednio 3,9 . 2,5 i 5,4 . 6,1 oraz 3,5 . 1,9 i 3,0 . 0,0. Po 12 miesiącach stwierdzono istotne różnice (P = 0,001) między grupą omeprazolu i ranitydyną oraz między grupą omeprazolu plus cyzapryd i zarówno grupą cyzaprydową, jak i ranitydynową.
Związek między nawrotem a objawami
Stwierdzono silny związek między występowaniem objawów podczas leczenia podtrzymującego i ryzykiem nawrotu. Gdy pięć grup leczenia połączono z procedurą Mantela-Haenszela (.2 dla jednorodności = 1,95, df = 4, P = 0,74), ryzyko nawrotu było 22,6 razy większe (95 procent przedziału ufności, 7,3 do 69,9) dla objawowych pacjenci jak bezobjawowi.
Zdarzenia niepożądane
Łącznie efekty uboczne wystąpiły u 28 (16 procent) pacjentów. Pięciu pacjentów przerwało leczenie z tego powodu – trzech z powodu ciężkiej biegunki i dwóch z powodu bólu brzucha (Tabela 1)
[hasła pokrewne: tens przeciwwskazania, badanie kału na nosicielstwo, moringa proszek ]

Powiązane tematy z artykułem: badanie kału na nosicielstwo moringa proszek tens przeciwwskazania