Porównanie pięciu terapii podtrzymujących w przypadku zapalenia przełyku Reflux cd

Wykonano test Manna-Whitneya lub test Kruskala-Wallisa z testem wielokrotnych porównań w celu porównania wyników. Proporcje pacjentów w remisji pozostających w każdej grupie obliczono metodą Kaplana-Meiera. 11 Aby oszacować niezależne czynniki ryzyka nawrotu, zastosowano analizę regresji proporcjonalnych zagrożeń Coxa. Założenie proporcjonalne zostało zweryfikowane graficznie przez wykreślenie logu [-logu] (funkcja ocalałego)] względem czasu w różnych grupach zidentyfikowanych przez każdą współzmienną w celu sprawdzenia równoległości. 12 Stosowano test wskaźnika wiarygodności w celu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia lub usunięcia każdej zmiennej, przy czym wszystkie zmienne zostały uwzględnione w modelu regresji na początku analizy. Do testowania hipotezy użyto testu Walda. Wszystkie wartości P były dwustronne, a istotność statystyczna była wskazywana przez wartość P <0,05. Do analizy wykorzystano domyślne parametry pakietu statystycznego BMDP (Los Angeles) Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka linii podstawowej 175 pacjentów i przyczyny wycofania się z badania, według grupy leczenia. Charakterystyka linii podstawowej dla 175 randomizowanych pacjentów została przedstawiona w Tabeli 1. Średni czas trwania zapalenia przełyku od pierwszej diagnostyki endoskopowej wynosił cztery lata. W momencie nawrotu 129 pacjentów otrzymywało leczenie podtrzymujące antagonistami receptora H2. Podczas obserwacji 16 pacjentów zostało wycofanych z powodu skutków ubocznych leczenia, braku zgodności lub z innych powodów (Tabela 1).
Endoskopia
Figura 1. Figura 1. Wykres Kaplana-Meiera u pacjentów z refluksem Zapalenie przełyku pozostające w remisji, według grupy leczenia. W każdej z badanych grup w analizie uczestniczyło 35 pacjentów.
Procent pacjentów w remisji pozostających w pięciu leczonych grupach po 12 miesiącach pokazano na rycinie 1. W analizie zamiar-do-leczenia, liczba pacjentów w remisji wynosiła 19 (54%) w grupie cisaprydu, 17 (49 procent) w grupie ranitydyny, 28 (80 procent) w grupie omeprazolu, 23 (66 procent) w grupie ranitydyny plus cisapride i 31 (89 procent) w grupie omeprazolu plus cisapride. Stwierdzono istotne różnice w częstości występowania między grupami omeprazolu i cisaprydu (P = 0,02), grupami omeprazolu i ranitydyny (P = 0,003), grupą omeprazolu z dodatnim cisaprydem i cisaprydem (P = 0,003), omeprazolem i grupy cyzaprydowe i ranitydynowe (P <0,001), grupy ranitydyna plus cyzapryd i ranitydyna (P = 0,05) oraz grupy omeprazolu plus cyzapryd i ranitydyna plus grupy cyzaprydowe (P = 0,03).
Tabela 2. Tabela 2. Nawrót objawów i znaków endoskopowych po 12 miesiącach w pięciu grupach leczenia, zgodnie z początkową klasą zapalenia przełyku. Częstość nawrotu objawów i objawów endoskopowych po 12 miesiącach, w zależności od początkowego stopnia zapalenia przełyku, przedstawiono w Tabeli 2. Nie obserwowano nawrotów u pacjentów z zapaleniem przełyku stopnia 1. leczonych omeprazolem lub omeprazolem plus cisapryd lub u pacjentów z oceną 2 choroby leczone omeprazolem plus cisapryd.
Analiza jednoczynnikowa wykazała, że u pacjentów, u których wystąpił nawrót choroby, częściej występowało zapalenie przełyku stopnia 3. (49 procent, p <0,001) i spożycie alkoholu (54 procent, p <0,001) niż u pacjentów, którzy nie nawrócili [więcej w: szpital dziecięcy bydgoszcz chodkiewicza, xorimax cena, syrop aerius ]

Powiązane tematy z artykułem: syrop aerius szpital dziecięcy bydgoszcz chodkiewicza xorimax cena